Πως φωτογραφίζω όταν είμαι στο δρόμο σε μια νέα πόλη

Έχω φτάσει σε μια νέα πόλη με τη φωτογραφική μου μηχανή περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω. Με τον καιρό έχω μάθει να λειτουργώ με λιγότερο άγχος να φωτογραφίσω τα πάντα και δίνω χρόνο να αφουγκραστώ την πόλη και τη ζωή της.

Πριν από κάθε ταξίδι, αφιερώνω χρόνο για να μελετήσω την πόλη και τις γωνιές της που με ενδιαφέρουν φωτογραφικά.

Βλέπω ιστορικές εικόνες του τόπου όχι για να τις αντιγράψω, αλλά για να κατανοήσω τι έχει ήδη αποτυπωθεί και τι θα ήθελα ίσως να προσεγγίσω διαφορετικά ή να αμφισβητήσω.

Ανάλογα την εποχή του χρόνου οργανώνω το πρόγραμμα μου με βάση το φως.

Την πρώτη μέρα απλώς περπατώ, αποτοξινώνομαι κατά μία έννοια και εγκλιματίζομαι στη νέα συνθήκη

Αντιστέκομαι στον πειρασμό να φωτογραφίσω το οτιδήποτε μπορεί να με εντυπωσιάσει

Περπατώ, χάνομαι στους δρόμους. Τρώω σε κάποιο τοπικό στέκι. Παρατηρώ τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα του τόπου.

Τις επόμενες μέρες, φωτογραφίζω πιο συστηματικά αλλά με φειδώ. Είναι η μέρα που έχω εντοπίσει τοποθεσίες και καταστάσεις και στις οποίες επιστρέφω με πιο συγκεκριμένο σκοπό.

Η προσέγγιση μιας σκηνής

Όταν βρω κάτι που παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφιερώνομαι σε αυτό. Αλλάζω γωνία λήψης. Πλησιάζω ή απομακρύνομαι. Περιμένω να συμβεί κάτι- για εμένα το ανθρώπινο στοιχείο (η ζωή εν γένει) είναι σημαντικό να συνυπάρχει στο κάδρο.

Η δεοντολογία της φωτογραφίας δρόμου που ακολουθώ απαρέγκλιτα:

Όταν φωτογραφίζω ανθρώπους σε δημόσιους χώρους το κάνω με διακριτικότητα και σεβασμό. Αν κάποιος δείξει ότι δεν επιθυμεί να φωτογραφηθεί, σέβομαι αμέσως την επιθυμία του και διαγράφω τη φωτογραφία αν μου ζητηθεί. Το να ζητήσεις άδεια είναι πάντα η σωστή επιλογή.

Δεν φωτογραφίζω ανθρώπους σε ευάλωτες καταστάσεις με σκοπό να εξωραΐσω τον πόνο τους. Αναρωτηθείτε ποιος ωφελείται από αυτή την εικόνα και αν θα την δείχνατε στο ίδιο το άτομο που απεικονίζεται σε αυτήν.

Η ταξιδιωτική φωτογραφία είναι προνόμιο. Πρέπει να την διαχειριζόμαστε με υπευθυνότητα.